Ludwik Danielak nie planował zostania żołnierzem, nie odebrał w tym kierunku wykształcenia. Chciał po prostu być rolnikiem. Nie potrafił jednak zabijać rodaków, nie potrafił patrzeć na bezprawie i samowolę ubeków oraz ich konfidentów. Nie potrafił patrzeć na ludzką krzywdę.  Zapłacił za to najwyższą cenę.

Oracz
Ludwik Danielak urodził się w 1923 roku w rodzinie chłopskiej ze wsi Stradzew koło Niedyszyny w powiecie piotrkowskim. Przed wojną, jak i po jej wybuchu po prostu pracował w rodzinnym gospodarstwie i nie angażował się w politykę. Aby uniknąć wywózki na roboty do Niemiec, podczas okupacji podjął pracę w gospodarstwie niemieckim w Bełchatowie. Tuż przed końcem wojny, w kwietniu 1945 roku, ożenił się, a już kilka dni po ślubie został powołany do wojska, do 4. Pułku Artylerii w Tomaszowie Mazowieckim. Pomimo,
że do tego czasu nie angażował się w walkę tak z bronią w ręku, jak i w konspirację, kiedy okazało się, że jako żołnierz LWP ma brać udział w walce z poakowskim oddziałem partyzanckim Stanisława Karlińskiego „Burzy”, który działał w tym rejonie, zdezerterował, zabierając ze sobą broń. Tym jednym posunięciem stał się wrogiem dla swej „socjalistycznej ojczyzny”. Musiał się ukrywać. Nawiązał kontakt z dowódcą pobliskiego oddziału Kazimierzem Grzybowskim „Zapalnikiem”. Jego oddział należał do licznych już ugrupowań Konspiracyjnego Wojska Polskiego (KWP) Stanisława Sojczyńskiego „Warszyca”, operującego na terenach powiatu radomszczańskiego, łódzkiego, częstochowskiego. Oddział ten należał do najbardziej operatywnych i „bitnych”, tak bardzo, że zasięg jego działania z czasem rozszerzył się aż na Śląsk i Wielkopolskę. Komuniści zwalczali go niezwykle zaciekle – w czerwcu 1946 roku aresztowali „Warszyca” oraz cały jego sztab. Był to spory cios, ale liczne oddziały KWP przetrwały i po reorganizacji działały dalej na własną rękę – (oddział „Zapalnika”, w którym był Danielak operował w rejonie Bełchatowa), podjęte zostały też próby zorganizowania z nich IIO komendy KWP.

Żołnierka we krwi
Ludwik Danielak, wtedy już „Lotny” wyróżniał się w swoim oddziale, był dobrym organizatorem, dlatego pomimo braku wojskowego przygotowania właściwego dla większości „wyklętych” szybko awansował na zastępcę „Zapalnika”. Pierwsze akcje, których wziął udział to potyczki z oddziałami MO i ORMO, rekwizycje w spółdzielniach i urzędach gminnych, wykonywanie wyroków na funkcjonariuszach UB i MO, zastraszanie organizujących się lokalnych władz komunistycznych. Na przykład w maju 1946 roku oddział Danielaka opanował spółdzielnię w Bogdanowie, zajął towary i pieniądze na potrzeby KWP, a na odchodnym w spółdzielni pozostawił kwit, poświadczający tę konfiskatę podpisany pseudonimem „Bojar”. Oddział „Bojara” dbał o wymierzanie kar za komunistyczne zbrodnie – na przykład wykonał wyrok na funkcjonariuszu UB z Piotrkowa Antonim Grzesiaku, który zabił sołtysa wsi Woźniki. Nie był to jedyny przypadek, kiedy „Bojar” ze swym oddziałem wymierzał sprawiedliwość. Wyroki śmierci wykonał w ciągu następnych miesięcy także na Apoloniuszu Lisie z UB i na milicjancie Frąku. Akcje takie były prowadzone aż do wiosny 1947 roku, czyli do ogłoszenia „amnestii”. „Amnestia” była oczywiście całkowitą fikcją, cały czas trwało tępienie antykomunistycznego podziemia i były wykonywane wyroki śmierci.

Fałszywa amnestia
Aresztowanie i skazanie już II kierownictwa KWP sprawiło, że wszyscy dowódcy ugrupowań działających w rejonie piotrkowskim grup partyzanckich postanowili je rozwiązać i ujawnić się, by nie narażać swych żołnierzy i umożliwić im powrót do normalnego życia. Kazimierz Grzybowski „Zapalnik” i jego zastępca Ludwik Danielak „Bojar” stawili się wraz z całym oddziałem przed komisją amnestyjną w Piotrkowie i złożyli broń. Danielak wrócił na wieś, do Stradzewa. Jeśli myślał, że będzie mógł wieść spokojne, rolnicze życie to srodze się zawiódł. Ubecy bardzo szybko urządzili na byłych partyzantów prawdziwe obławy. Ludwikowi Danielakowi udało się uniknąć aresztowania tylko dzięki ostrzeżeniu przez sąsiadów, którzy dosłownie w ostatniej chwili spostrzegli nadjeżdżające ubeckie auta i uprzedzili o tym „Bojara”. Danielakowi nie pozostało nic innego, jak znowu uciekać do lasu. Na nowo podjął działalność konspiracyjną. Wspólnie z „Zapalnikiem” reaktywowali oddział z ludzi, którzy zbiegli przed aresztowaniem, będącym efektem „amnestii”. W nowych, coraz gorszych okolicznościach oddziały partyzanckie musiały zmienić strategię, sposoby konspiracji i prowadzenia walki. Wbrew wszystkiemu dowódcy tych małych przecież grup zadecydowali o podjęciu otwartej walki z coraz silniejszym i bezwzględnym przeciwnikiem.

Oddział, którym dowodził Danielak „Bojar” i Grzybowski „Zapalnik” działał w kilku lub kilkunastoosobowych grupach, łącząc się często do przeprowadzenia większych akcji. Warunki wymusiły na ich partyzantach częste zmiany miejsca pobytu, organizowanie leśnych obozów i tworzenie specjalnych bunkrów. Jak wiele innych partyzanckich oddziałów żołnierzy wyklętych często ukrywali się u znajomych, zaprzyjaźnionych gospodarzy. Oddział „Bojara” tak, jak inne zwalczał KBW, UB, MO, którzy regularnie chociaż stale bez skutku urządzali na „wyklętych” obławy, nie wspominając o szerzeniu na temat ugrupowania „Bojara” wyjątkowo nikczemnych oszczerstw. Mimo tego przez długi czas to „wyklęci” byli górą. W roku 1947 grupa „Bojara” wykonała liczne udane akcje, które miały także nękać nowe lokalne władze, a również zapewnić środki finansowe, m.in. rozbiła posterunek MO w Grocholicach i aresztu MO w Bełchatowie, skąd uwolniono Mariana Terkiewicza z grupy „Zapalnika”. Pomimo coraz trudniejszych warunków powiększała się stopniowo liczebność oddziału o żołnierzy z innych, rozbitych lub rozwiązanych ugrupowań KWP, czy uciekinierów chroniących się przed władzami komunistycznymi.
Do innych wyjątkowych akcji grupy Danielaka przeprowadzonych w tamtym czasie należało także zarekwirowanie pieniędzy z transportu w w Niedyszynie (sierpień 1947) czy wykonanie w październiku 1947 roku we wsi Wola Mikorska wyroku śmierci na Tadeuszu Woźniaku, gestapowskim szpiclu z okresu okupacji, który już po wojnie dzięki współpracy z UB nie tylko uniknął sprawiedliwości ale mając ochronę bezpieki rabował okoliczne gospodarstwa. Przez cały rok organizowane były akcje rozbrajania posterunków MO, rekwizycyjne i „uświadamiania” co gorliwszych funkcjonariuszy (np. jednemu z nich żołnierze kazali zjeść legitymacje PPR). Niemal przed samym Sykwestrem 1947 roku opanowali posterunek ORMO w Faustynowie i wykonali wyrok śmierci na jego członku Stefanie Sobocińskim, zdobywając nową broń.

Kolejny rok wojny po wojnie
Cały 1948 rok upłynął na utarczkach z coraz silniejszymi ugrupowaniami władzy komunistycznej, a zarazem na akcjach zastraszania i rekwizycji towarów i pieniędzy. Co szczególnie istotne i potwierdzające, można powiedzieć – wrodzone zdolności przywódcze Danielaka – jego odbywały się z powodzeniem i bez większych strat, nawet, gdy dotyczyły na przykład akcji na silnie przecież uzbrojone placówki MO (przykładem może być akcja na W na Parzniewice, przeprowadzona w styczniu 1948 roku, czy w lutym
– na Urząd Gminy w Bujnach Szlacheckich, gdzie wymierzono karę chłosty miejscowym aktywistom PPR i ORMO). Co znamienne, Danielak i jego żołnierze interweniowali także w sprawach zgłaszanych
im przez okoliczną ludność, przeciw miejscowym funkcjonariuszom, strażnikom leśnym, a gdy było trzeba… zastępowali władzę w jej obowiązkach. Tak było w połowie 1948 roku, kiedy rozbili bandę rabunkową Józefa Baczmagi i Stefana Kowalczyka, nawiasem mówiąc – podszywającą się pod działalność partyzancką KWP, co być może było powodem niedołęstwa w zwalczeniu jej przez MO. Jednocześnie ubecy coraz bardziej nasilali działania zmierzające do schwytania tej właśnie grupy KWP. Użyli do tego całej siatki szpicli, znajdując informatorów wśród ludności cywilnej.

Straszny był los partyzantów, którzy wpadli w łapy UB – dla wymuszenia zeznań i ujawnienia kryjówek kolegów, wobec złapanych stosowane były tortury i szantaż psychologiczny. Z powodu eskalacji tych działań „Zapalnik” musiał uciekać na Pomorze Zachodnie. Jedynym dowódcą pozostał wówczas właśnie Danielak. Niestety – władza ludowa stale umacniała swoją pozycję, co sprawiło że „Bojar” i jego ludzie musieli coraz staranniej się ukrywać. Dwukrotnie niemal cudem grupa Danielaka wyszła z okrążenia ubeckiego, ponosząc znaczne straty. Zimą 1948 i 1949 roku sytuacja była już tak trudna, że Danielak postanowił zwolnić do domu chorych i rannych, przez co liczebność oddziału zmniejszyła się do zaledwie trzech osób. Wkrótce zaledwie trzyosobowa grupa Danielaka z Władysławem Kanią i Ignacym Michalakiem została ostatnim oddziałem partyzanckim działającym w okolicach Bełchatowa i Piotrkowa. Coraz więcej było wokół nich szpicli, takich jak Józef Kacprzak ze wsi Zdzieszulice, który zadenuncjował ich UB. W wielkiej obławie zginął Kania a Michalak został ranny, ale Danielakowi udało się uciec po raz kolejny. Pomogli mu, udzielając schronienia zaprzyjaźnieni gospodarze i brat. Wściekli ubecy, nie mogąc dosięgnąć samego „Bojara” zaczęli aresztować ludzi, którzy mu pomagali -, gajowego Rogalińskiego spod Kluk, Jana Tatara. Terror ubecki objął wręcz całą okoliczną ludność, a zemstę sługusów NKWD w sposób szczególny odczuła rodzina Olejników z Postękalic, których syn został zastrzelony we własnym obejściu, ojciec umarł po śledztwie na piotrkowskim UB, drugi syn po procesie i wyroku w więziennej kopalni. W śledztwach tych wyróżnili się oficer Kazimierz Mroziński i E. Gabrysiak, kierownik III sekcji PUBP w Piotrkowie.

Samotny i walczący
Ukrywający się Danielak pomimo już beznadziej sytuacji nie zrezygnował z działalności konspiracyjnej – poszukiwał kontaktów, gromadził broń, próbował organizować małe akcje. Od 1950 roku ukrywał się w Łodzi, ale robił wypady w swoje strony. Jeszcze w 1953 roku w Serocku wraz z urzędnikiem z punktu skupu wystawiał kwity poświadczające dostawy zboża w ramach przymusowych kontyngentów, będących niezwykle ciężkim obciążeniem rolników. Dostawy te nigdy w rzeczywistości nie miały miejsca a zboże rolnicy zatrzymywali na własne potrzeby. Wściekły Urząd Bezpieczeństwa widząc jak wielki wpływ na wsi na środowisko KWP postanawia schwytać go za wszelką cenę. Według danych samych ubeków w 1952 roku objęła ona ok. 540 osób. Wiele z nich zostało skazanych na śmierć lub długoletnie więzienie. Wg dokumentów IPN w piotrkowskim UB powstał „Plan zastosowania represji wobec rodzin i współpracowników bandyckich’’. Pomimo tego Ludwikowi udało się ukrywać aż do 4 marca 1954 roku. Tego dnia nad ranem został zatrzymany w mieszkaniu swej krewnej w Łodzi.

Gdybym się jeszcze raz urodził…
Natychmiast rozpoczęło się niezwykle brutalne śledztwo a po nim haniebny proces, prowadzony w przeciwieństwie do wielu innych tego typu rozpraw przy drzwiach zamkniętych. 11 stycznia 1955 roku sąd w składzie: kpt. Zygmunt Depczyński, por. Daniel Motłoch, kpr. Waldemar Grzeszczuk jako ławnik, prokurator wojskowy kpt. Ryszard Jakubiec, wydał wyrok – sześciokrotna (!) kara śmierci. Ludwik Danielak nie prosił o łaskę. Przed wykonaniem wyroku miał powiedzieć do swych bliskich: „Gdybym się jeszcze raz urodził, też bym walczył z komuną”. Został rozstrzelany 5 sierpnia 1955 roku w więzieniu przy ulicy Sterlinga w Łodzi. Miał 32 lata. Nie wiadomo, gdzie został pochowany. Symboliczna mogiła znajduje się w Woli Krzysztoporskiej, gdzie osiedliła się jego rodzina. Do dnia dzisiejszego nie odbył się jego proces rehabilitacyjny.
Aldona Zaorska
Źródła:
Marek Klecel: „Sylwetki Niezłomnych. Ludwik Danielak (1923-1955)” www.trybunalscy.pl

Patron Polski, święty Stanisław, biskup i męczennik jest patronem ładu moralnego w ojczyźnie. Ład moralny oznacza uznanie najwyższej władzy Boga, od którego wszelka władza pochodzi (Rz 13,1). Bóg jest źródłem władzy i prawa, dlatego Boga trzeba słuchać bardziej niż ludzi (Dz. 5,29). Zadaniem i obowiązkiem ludzkiej władzy jest poddanie się władzy Chrystusa Króla i Jego Królestwa, które nie pochodzi z tego świata (J.18,36), bo pochodzi od Boga, ale jest na tym świecie i sprawia, że świat staje się Boży i ludzki. Próba odebrania władzy Bogu natomiast sprawia, że świat staje się zarazem bezbożny i nieludzki. 

Mamy do czynienia z tak cynicznym i rozmyślnym procesem niszczenia pamięci historycznej, że tylko ludzie pokroju Donalda Tuska byli zdolni go zainicjować i tylko ludzie uznający „Gazetę Wyborczą” za dobry „znak czasu”, mogą go skutecznie przeprowadzić.

Do żony jednego z posłów, który zginął pod Smoleńskiem, dziesięć minut od momentu, kiedy z telewizji dowiedziała się o tragedii, dotarła wiadomość głosowa od jej męża. Poza jego rozpaczliwym wołaniem: „Asiu, Asiu”, słyszała ona potworny szum powietrza, trzaski rozpadającego się samolotu oraz głosy przerażonych ludzi.

Jak myślicie drodzy czytelnicy, dlaczego ta wiadomość nie może przebić się do wiodących mediów, za to karmieni jesteśmy podłym kłamstwem o tym, że PiS chce iść na wojnę z Rosją?

Kiedy oglądam dzisiaj to całkiem liczne grono owych na ruską modłę zaprogramowanych pajaców, to zastanawiam się, gdzie dla tych „elit” III RP znajduje się granica podłości, nikczemności i kłamstwa, poza którą nie ośmielą się wykroczyć?

Kiedy już prawda o smoleńskiej zbrodni dotrze do Polaków to okaże się, że prawie cała Polska tak naprawdę popierała zawsze Kaczyńskiego i była od samego początku przekonana o zamachu.Ten moment coraz szybciej nadchodzi, a wybuch nastrojów anty-POwskich nastąpi z całą mocą wtedy, kiedy elektorat Tuska pojmie w końcu, jak bardzo się ześwinił po 10 kwietnia 2010 roku, popierając ekipę zdrajców narodu, wspieranych przez medialnych zomowców i kremlowskich zbrodniarzy.

Wkrótce miną dwa lata od smoleńskiego zamachu. Czy ktoś rzeczywiście naiwnie sądzi, że rządzącym w Polsce nikczemnikom zależy na powrocie dowodów zbrodni do Polski? Komu, biorąc pod uwagę historię i doświadczenia kryminalistyki, organów ścigania oraz sądownictwa, najbardziej zależy na ukrywaniu dowodów przestępstwa? Odpowiedź jest jedna – SPRAWCOM.

    Pobierz

Nie istnieje żadna szansa na obalenie tej rządzącej kliki metodami demokratycznymi czy parlamentarnymi z uwagi na panujący układ sił oraz osobę prezydenta. Nie ma takiego skandalu, afery czy nawet zbrodni, która tych szkodników odsunęła od władzy i zmusiła do dymisji. Panuje totalna bezkarność elit i ich wielka determinacja, aby nigdy nie ponieść odpowiedzialności za zbrodnie oraz krzywdy wyrządzone Polsce i Polakom.

Nie ulega wątpliwości, że człowiek, na którego rozkaz zgładzono 250 tysięcy Czeczenów, w tym ponad 45 tysięcy dzieci, odpowiedzialny za mordy etniczne, bandycki atak na Gruzję oraz aneksję Abchazji i Osetii – doskonale rozumie, na czym polega „szacunek dla zasad prawa międzynarodowego”. 

Nazwał Jana Pawła II starym, śmierdzącym chu..m i głupim Polakiem. Czy to nawoływanie do nienawiści? 

Wygląda na to, że era „płemieła” właśnie dobiega końca

Minęło 100 dni od zaprzysiężenia rządu premiera Donalda Tuska. W historii najnowszej chyba żaden rząd nie sięgnął dna w tempie tak ekspresowym, jak premier Tusk i jego ministrowie.  Już blisko 2/3 Polaków uważa, że sytuacja w kraju podąża w złym kierunku, co istotne tak negatywną ocenę rząd zawdzięcza przede wszystkim ludziom młodym, pośród których aż 56 proc. jest właśnie tego zdania.

Jakkolwiek byśmy nie oceniali faktu śmierci płk Tobiasza, to – w kontekście tej sprawy – niełatwo zapomnieć o jednym z podstawowych przykazań tajnych służb, które mówi, że „nic nie jest tak piękne, jak milczenie”.

Kiedy 25 kwietnia 2007 roku na życie targnęła się zamieszana w aferę węglową Barbara Blida, wszystkie media odpowiedzialnością za to zdarzenie obarczyły Prawo i Sprawiedliwość. Platforma miała wyeliminować takie tragedie raz na zawsze. Tymczasem w idealnym państwie Donalda Tuska samobójstwa stają się zjawiskiem powszechnym. Zabijają się wszyscy – politycy z pierwszych stron gazet i ci lokalni, urzędnicy państwowi i sportowcy, naukowcy i wojskowi. Z tym, co dzieje się w Polsce i jak traktowani są jej obywatele nie mogą pogodzić się emeryci i ludzie w sile wieku. Lekarze biją na alarm – w społeczeństwie narasta depresja i poczucie beznadziei.

Coraz więcej znaków na niebie i ziemi wskazuje na to, że upadek ekipy ciemniaków z Tuskiem na czele oraz nauczka dla wspierających go mediów, stojących na straży szemranego establishmentu III RP, zostaną dokonane ku zaskoczeniu wszystkich, przez tych, na których plecach wieźli się oni przez ostatnie lata.

Podejmując swoje nikczemne działania Arabski nie tylko okazał się człowiekiem wyjątkowo małym, ale po prostu zwykłą polityczną świnią, nie liczącą się z konstytucyjnymi organami Rzeczypospolitej Polskiej, nie mówiąc o tym, że instruowani przez kogoś urzędnicy Kancelarii Premiera przez cały czas narażali życie prezydenta Lecha Kaczyńskiego.

Mamy do czynienia z poruszeniem prawie-narodowym. Nagle spora grupa obywateli buntuje się przeciwko władzy i rzuca w jej kierunku hasła, które jeszcze miesiąc temu media przypisałyby „pisowcom”. Wszystko za sprawą „sukcesu” polskiej prezydencji, czyli wypracowanemu porozumieniu ACTA. Rząd chce włączyć się do walki z piractwem i chronić własność intelektualną twórców, co grozi konsekwencjami różnorakimi w Internecie, na które użytkownicy się nie godzą. Ruszyła lawina i wcale nie jest pewne, czy szybko się ona zakończy.

Całe tłumaczenie Millera wzięło w łeb, więc póki, co zamknął się on na jakiś czas, do momentu, aż gawiedź zapomni, że gość pozujący na twardziela o twarzy pokerzysty, wyszedł na zwykłego, udającego powagę, wsiowego głupka.

Zgodnie z przewidywaniami „Rzeczpospolitej” i „Gazety Polskiej Codziennie”, Instytut Ekspertyz Sądowych opublikował stenogramy z kokpitu Tu-154 M, w których nie zarejestrowano głosu gen. Błasika. Według wcześniejszych dokumentów, wojskowy miał witać się z załogą, mówić o mechanizacji skrzydeł i podawać poprawne dane z wysokościomierza. Wszystko okazało się bujdą na resorach, podstawą jedynie do rozważań dla „ekspertów” o naciskach na załogę.

Gdy za kilka dni pojawią się „sondaże” wskazujące na wzrost poparcia dla rządu a ośrodki propagandy przykryją sens opinii biegłych warstwą łgarstw i tematów zastępczych, gdy wspólne posiedzenia polskich i rosyjskich prokuratorów przywrócą „porządek” w śledztwie smoleńskim a „przyjaźń” Moskwy i Warszawy dopełni się w projektach wypracowanych w prezydenckim BBN-ie – wszyscy staniemy wobec nieuchronnych konsekwencji pytania: co dalej? Jeśli Polacy mają „zasługiwać na więcej” – niech udzielona odpowiedź uwzględnia dotychczasowe klęski i upokorzenia. 

10 stycznia, 21 miesięcy po zbrodni smoleńskiej, którą trzeba uznać za akt wojny przeciwko Polsce, uczestniczyłem razem z misjonarzem ks. Jerzym Gardą i wspólnotą wiernych w modlitwach przy Krzyżu Pamięci, Prawdy i Nadziei na Krakowskim Przedmieściu. Po Apelu transmitowanym z Jasnej Góry, usłyszałem mądre rozważania o intronizacji Jezusa na Króla Polski.