XXX posiedzenie Rady Warszawy w dniu 12 stycznia 2012 r. zapowiadało się niezwykle pracowicie. Prawie 60 punktów porządku obrad, w tym kilka budzących silne emocje i wiele kontrowersji. 

Rada po prawie półtorej miesiąca powróciła do rozpatrywania wniosków o wyrażenie opinii w sprawie lokalizacji kasyn gry. W stolicy, zgodnie z ustawą o grach losowych, można w obecnej chwili udzielić tylko jednej nowej koncesji na kasyno. Koncesji udziela, w wyniku przetargu, Minister Finansów. Jednym z warunków uzyskania takowej, jest uzyskanie pozytywnej opinii rady gminy, w tym przypadku Rady Warszawy. A chętnych jest sporo. Przypomnijmy, że w połowie listopada do rady dzielnicy Śródmieście wpłynęły 3 wnioski o wyrażenie opinii w sprawie lokalizacji kasyn. Ale już na sesję Rady Warszawy 1 grudnia wpłynął tylko jeden i to tajemniczej firmy Casino Mirage, jak się okazało spółki Zbigniewa Pawlińskiego, powiązanego z Ryszardem Sobisiakiem, bohaterem afery hazardowej. Pozostałe dwa wnioski zaopiniowane przez radę Śródmieścia gdzieś się zapodziały. Media szeroko informowały o sprawie. Radni, dzień przed sesją rady miasta, opiniowali wszystkie wnioski na Komisji Bezpieczeństwa i Porządku Publicznego. Zastępca Dyrektora Gabinetu Prezydent Warszawy Jarosław Jóźwiak, prezentował wyjaśnienia dotyczące przyczyn różnych terminów wpływu do Biura Rady Warszawy wniosków firm hazardowych. Jego wyjaśnienia nie przekonały radnych. Wnioski uzyskały negatywna opinię, a dodatkowo Komisja, na wniosek radnych PIS, przyjęła projekt uchwały zlecającej Komisji Rewizyjnej kontrolę procesu obiegu dokumentów przy opiniowaniu wniosków o lokalizację kasyn. 

12 stycznia Rada Warszawy, niemal bez sprzeciwu, przyjęła uchwały wyrażające negatywne opinie dla wszystkich wniosków o lokalizację kasyn. Czekamy na wyniki pracy Komisji Rewizyjnej

Podczas sesji radni wysłuchali także wyjaśnień Dyrektor Biura Promocji m. st. Warszawy dotyczących polityki miasta w zakresie działań promocyjnych i reklamowych. W ponad godzinnej prezentacji p. dyrektor Katarzyna Ratajczyk udowodniła, że nie ma zielonego pojęcia o swoim fachu, a Ratusz nie ma pomysłu na promocję Warszawy. Chaos jest elementem dominującym, a przypadek jest główną przyczyną sprawczą zdarzeń w Biurze odpowiedzialnym za promocje Warszawy podczas Euro. Radni nie pozostawili suchej nitki na działaniach promocyjnych miasta. Nawet radni Platformy Obywatelskiej nie raczyli wziąć w obronę polityki Hanny Gronkiewicz Waltz w zakresie promocji miasta. Niestety, głównie dzięki nim, uchwalony niedawno „kryzysowy” budżet miasta, właśnie w dziedzinie promocji wzrósł o 35 proc. w porównaniu z rokiem 2011 r. i sięgnął zawrotnej kwoty70 mln złotych. Ten budżet to brzytwa w ręku małpy – ostrzegała opozycja. Urzędnicy Hanny Gronkiewicz Waltz mają bowiem podstawowy problem z przygotowaniem choćby strony internetowej dla kibiców na Euro 2012. Ta która istnieje, zawiera nieprawdopodobną ilość błędów, literówek i gaf. Zamieszczona tam mapa Warszawy nie pokazuje, gdzie znajduje się Stadion Narodowy, podstrona o noclegach zachęca do szukania hoteli w Łodzi, Lublinie czy Ciechanowie i z zadziwiającą beztroską informuje, że Warszawa ubiega się o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury w 2016 r. (w czerwcu ubiegłego roku przyznano ten tytuł Wrocławiowi).

Na koniec, radni zajęli się informacją na temat nagród rocznych dla prezesów spółek miejskich. Trzynastu prezesów otrzymało nagrody za 2010 r. w wysokości łącznej ponad 0,5 mln złotych – od 11 000 do 62 000 zł. Przy okazji referująca temat p. dyrektor Tomusiak wyraźnie ubolewała, że prezesi spółek przez cały rok muszą żyć z „gołych pensji” wynoszących miedzy 10 000 zł a 20 000 zł miesięcznie.

Szkoda, że ze względu na późną porę, w sesji nie brali już udziału mieszkańcy Warszawy, bo pewnie rozległoby się głośne lamentowanie nad tragicznym losem prezesów, których głodowe pensje skazują na ocieranie się o krawędź wegetacji, a prawie dwuletnie limuzyny z kierowcami skazują ich na śmiech i szyderstwa ze strony tych kolegów, których zły los oszczędził i nie skierował ich karier w kierunku „bieda zarządu” Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji czy Miejskich Zakładów Autobusowych. Teraz już rozumiemy, czemu woda i bilety komunikacji miejskiej muszą drożeć.

Autor jest Radnym Miasta Stołecznego Warszawy

Patron Polski, święty Stanisław, biskup i męczennik jest patronem ładu moralnego w ojczyźnie. Ład moralny oznacza uznanie najwyższej władzy Boga, od którego wszelka władza pochodzi (Rz 13,1). Bóg jest źródłem władzy i prawa, dlatego Boga trzeba słuchać bardziej niż ludzi (Dz. 5,29). Zadaniem i obowiązkiem ludzkiej władzy jest poddanie się władzy Chrystusa Króla i Jego Królestwa, które nie pochodzi z tego świata (J.18,36), bo pochodzi od Boga, ale jest na tym świecie i sprawia, że świat staje się Boży i ludzki. Próba odebrania władzy Bogu natomiast sprawia, że świat staje się zarazem bezbożny i nieludzki. 

Mamy do czynienia z tak cynicznym i rozmyślnym procesem niszczenia pamięci historycznej, że tylko ludzie pokroju Donalda Tuska byli zdolni go zainicjować i tylko ludzie uznający „Gazetę Wyborczą” za dobry „znak czasu”, mogą go skutecznie przeprowadzić.

Do żony jednego z posłów, który zginął pod Smoleńskiem, dziesięć minut od momentu, kiedy z telewizji dowiedziała się o tragedii, dotarła wiadomość głosowa od jej męża. Poza jego rozpaczliwym wołaniem: „Asiu, Asiu”, słyszała ona potworny szum powietrza, trzaski rozpadającego się samolotu oraz głosy przerażonych ludzi.

Jak myślicie drodzy czytelnicy, dlaczego ta wiadomość nie może przebić się do wiodących mediów, za to karmieni jesteśmy podłym kłamstwem o tym, że PiS chce iść na wojnę z Rosją?

Kiedy oglądam dzisiaj to całkiem liczne grono owych na ruską modłę zaprogramowanych pajaców, to zastanawiam się, gdzie dla tych „elit” III RP znajduje się granica podłości, nikczemności i kłamstwa, poza którą nie ośmielą się wykroczyć?

Kiedy już prawda o smoleńskiej zbrodni dotrze do Polaków to okaże się, że prawie cała Polska tak naprawdę popierała zawsze Kaczyńskiego i była od samego początku przekonana o zamachu.Ten moment coraz szybciej nadchodzi, a wybuch nastrojów anty-POwskich nastąpi z całą mocą wtedy, kiedy elektorat Tuska pojmie w końcu, jak bardzo się ześwinił po 10 kwietnia 2010 roku, popierając ekipę zdrajców narodu, wspieranych przez medialnych zomowców i kremlowskich zbrodniarzy.

Wkrótce miną dwa lata od smoleńskiego zamachu. Czy ktoś rzeczywiście naiwnie sądzi, że rządzącym w Polsce nikczemnikom zależy na powrocie dowodów zbrodni do Polski? Komu, biorąc pod uwagę historię i doświadczenia kryminalistyki, organów ścigania oraz sądownictwa, najbardziej zależy na ukrywaniu dowodów przestępstwa? Odpowiedź jest jedna – SPRAWCOM.

    Pobierz

Nie istnieje żadna szansa na obalenie tej rządzącej kliki metodami demokratycznymi czy parlamentarnymi z uwagi na panujący układ sił oraz osobę prezydenta. Nie ma takiego skandalu, afery czy nawet zbrodni, która tych szkodników odsunęła od władzy i zmusiła do dymisji. Panuje totalna bezkarność elit i ich wielka determinacja, aby nigdy nie ponieść odpowiedzialności za zbrodnie oraz krzywdy wyrządzone Polsce i Polakom.

Nie ulega wątpliwości, że człowiek, na którego rozkaz zgładzono 250 tysięcy Czeczenów, w tym ponad 45 tysięcy dzieci, odpowiedzialny za mordy etniczne, bandycki atak na Gruzję oraz aneksję Abchazji i Osetii – doskonale rozumie, na czym polega „szacunek dla zasad prawa międzynarodowego”. 

Nazwał Jana Pawła II starym, śmierdzącym chu..m i głupim Polakiem. Czy to nawoływanie do nienawiści? 

Wygląda na to, że era „płemieła” właśnie dobiega końca

Minęło 100 dni od zaprzysiężenia rządu premiera Donalda Tuska. W historii najnowszej chyba żaden rząd nie sięgnął dna w tempie tak ekspresowym, jak premier Tusk i jego ministrowie.  Już blisko 2/3 Polaków uważa, że sytuacja w kraju podąża w złym kierunku, co istotne tak negatywną ocenę rząd zawdzięcza przede wszystkim ludziom młodym, pośród których aż 56 proc. jest właśnie tego zdania.

Jakkolwiek byśmy nie oceniali faktu śmierci płk Tobiasza, to – w kontekście tej sprawy – niełatwo zapomnieć o jednym z podstawowych przykazań tajnych służb, które mówi, że „nic nie jest tak piękne, jak milczenie”.

Kiedy 25 kwietnia 2007 roku na życie targnęła się zamieszana w aferę węglową Barbara Blida, wszystkie media odpowiedzialnością za to zdarzenie obarczyły Prawo i Sprawiedliwość. Platforma miała wyeliminować takie tragedie raz na zawsze. Tymczasem w idealnym państwie Donalda Tuska samobójstwa stają się zjawiskiem powszechnym. Zabijają się wszyscy – politycy z pierwszych stron gazet i ci lokalni, urzędnicy państwowi i sportowcy, naukowcy i wojskowi. Z tym, co dzieje się w Polsce i jak traktowani są jej obywatele nie mogą pogodzić się emeryci i ludzie w sile wieku. Lekarze biją na alarm – w społeczeństwie narasta depresja i poczucie beznadziei.

Coraz więcej znaków na niebie i ziemi wskazuje na to, że upadek ekipy ciemniaków z Tuskiem na czele oraz nauczka dla wspierających go mediów, stojących na straży szemranego establishmentu III RP, zostaną dokonane ku zaskoczeniu wszystkich, przez tych, na których plecach wieźli się oni przez ostatnie lata.

Podejmując swoje nikczemne działania Arabski nie tylko okazał się człowiekiem wyjątkowo małym, ale po prostu zwykłą polityczną świnią, nie liczącą się z konstytucyjnymi organami Rzeczypospolitej Polskiej, nie mówiąc o tym, że instruowani przez kogoś urzędnicy Kancelarii Premiera przez cały czas narażali życie prezydenta Lecha Kaczyńskiego.

Mamy do czynienia z poruszeniem prawie-narodowym. Nagle spora grupa obywateli buntuje się przeciwko władzy i rzuca w jej kierunku hasła, które jeszcze miesiąc temu media przypisałyby „pisowcom”. Wszystko za sprawą „sukcesu” polskiej prezydencji, czyli wypracowanemu porozumieniu ACTA. Rząd chce włączyć się do walki z piractwem i chronić własność intelektualną twórców, co grozi konsekwencjami różnorakimi w Internecie, na które użytkownicy się nie godzą. Ruszyła lawina i wcale nie jest pewne, czy szybko się ona zakończy.

Całe tłumaczenie Millera wzięło w łeb, więc póki, co zamknął się on na jakiś czas, do momentu, aż gawiedź zapomni, że gość pozujący na twardziela o twarzy pokerzysty, wyszedł na zwykłego, udającego powagę, wsiowego głupka.

Zgodnie z przewidywaniami „Rzeczpospolitej” i „Gazety Polskiej Codziennie”, Instytut Ekspertyz Sądowych opublikował stenogramy z kokpitu Tu-154 M, w których nie zarejestrowano głosu gen. Błasika. Według wcześniejszych dokumentów, wojskowy miał witać się z załogą, mówić o mechanizacji skrzydeł i podawać poprawne dane z wysokościomierza. Wszystko okazało się bujdą na resorach, podstawą jedynie do rozważań dla „ekspertów” o naciskach na załogę.

Gdy za kilka dni pojawią się „sondaże” wskazujące na wzrost poparcia dla rządu a ośrodki propagandy przykryją sens opinii biegłych warstwą łgarstw i tematów zastępczych, gdy wspólne posiedzenia polskich i rosyjskich prokuratorów przywrócą „porządek” w śledztwie smoleńskim a „przyjaźń” Moskwy i Warszawy dopełni się w projektach wypracowanych w prezydenckim BBN-ie – wszyscy staniemy wobec nieuchronnych konsekwencji pytania: co dalej? Jeśli Polacy mają „zasługiwać na więcej” – niech udzielona odpowiedź uwzględnia dotychczasowe klęski i upokorzenia. 

10 stycznia, 21 miesięcy po zbrodni smoleńskiej, którą trzeba uznać za akt wojny przeciwko Polsce, uczestniczyłem razem z misjonarzem ks. Jerzym Gardą i wspólnotą wiernych w modlitwach przy Krzyżu Pamięci, Prawdy i Nadziei na Krakowskim Przedmieściu. Po Apelu transmitowanym z Jasnej Góry, usłyszałem mądre rozważania o intronizacji Jezusa na Króla Polski.